Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Gotowa?
Czekaj.
Już.
Witamy w waszym ulubionym podcaście,
Nierozwiązane zbrodnie.
Mikrofon za daleko.
Dziś mamy kolejną przygodę.
Jak co tydzień
zapraszamy do rozwiązania zagadki,
która wymagać będzie
nie lada spostrzegawczości.
Gotowi na fascynujące opowieści,
wejście w życia protagonistów
i odkrycie ich sekretów?
Prawda płynie, zmienia się cały czas.
Możemy ją poznać,
tylko bacznie ją obserwując.
Musimy mieć oczy szeroko otwarte.
Tajemnice są na każdym kroku, ale tropy łatwo przeoczyć.
Z naszą pomocą rozwiniecie szósty zmysł.
Nauczycie się je poznawać i rozwiązywać.
Nic już nie będzie takie samo.
Zapraszamy ponownie, dajcie się zaskoczyć.
Ale pamiętajcie, musicie być uważni.
AGATHA
Zostańcie i dowiedźcie się…
Otworzę.
Paczka dla Agathy Hernández.
Agatha, do ciebie.
Proszę podpisać.
IRIS
- Dziękuję. - Do widzenia.
- Kto to był? - Nie wiem.
Kurier.
AGATHA
Co to?
ZAPROSZENIE NA MORDERSTWO
LOS CABOS, MEKSYK
- Cześć, kochanie. - Już jesteś.
- Tak, jestem. - W porządku?
- Tak. - Nadrobisz sprawy z siostrą.
Może niepotrzebnie przyjeżdżałam.
Będzie dobrze.
Siostra cię potrzebuje.
Przecież dawno się nie widziałyście.
I właśnie dlatego się denerwuję.
Wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć.
Jesteśmy drużyną.
Obym nie potrzebowała twojej pomocy.
Miej długopis i zegar w gotowości.
Dziękuję.
Agatha.
Cześć, Carlos.
Dobrze, że jesteś.
- Dawno tu nie byłaś. - Ostatni raz pięć lat temu na…
Na pogrzebie.
Witaj w kolejnej grze twojej siostry.
Wiesz, o co chodzi?
Myślałem, że to sprawa osobista,
ale nie chodzi tylko o nas.
„Nasze małżeństwo to chyba twój najgorszy interes…”
„Ostatni wspólny wieczór”? Że niby…
Nie wierzę.
Dawno się nam to z twoją siostrą nie zdarzyło.
Ostatnia taczka kwiatów.
Przesadzają kwiaty?
Czekaj, muszę odebrać. To ze szpitala.
Idź do środka i rozgość się.
Dzień dobry. Tak, jestem, gubernatorze.
Bez obaw, wszystko w porządku.
Uspokój się.
Nie mogę.
Dzwonili ze szpitala, jest wcześniej.
Cierpliwości. Znasz zasady.
- Ale ktoś musi odebrać. - Nie możemy zostawić Olivii samej.
Dzień dobry, pani Cristino. Co słychać?
Co to było?
Sprawdzę.
Idiota.
Wszystko gra?
Tak.
Niechcący strąciłem ten totem
z połowy XX wieku.
Olivia mówiła mi o tobie. Słuchałem twojego podcastu.
- Naprawdę? - Zawsze się tym chwali.
Pedro Figueroa.
Po prostu Figue.
Miło cię poznać.
Wiem. Tak, wiem…
Skoro to już mamy za sobą.
Wiesz, co tu robimy?
Tajemnicze zaproszenie, prawda?
Wszyscy zadajemy sobie to pytanie.
To sprawa osobista!
Gówniane rozwiązanie.
Wiem, znam swój kontrakt.
A twój stanowi, że rozwiązujesz moje problemy.
Więc zajmij się tym!
Tak, zrób wszystko, co trzeba!
Nie, nie powiem ci, gdzie jestem, dupku.
Zadzwonię później. Dobra.
Nie, sam to wymyśl. Na razie.
- Agi. - Cześć. Jak się masz?
Muszę się użerać z…
Zmieńmy temat, bo zaraz mnie trafi.
Nie widziałam cię, od…
Odkąd twoja siostra mnie rzuciła.
Nie, od twojej ostatniej telenoweli.
- Serialu. - Co?
Od dawna nie występuję w telenowelach.
- Wybacz, nie wiedziałam. - W porządku.
Widziałem twój podcast.
To znaczy, słyszałem.
- Tak? - Tajemniczy.
- Rozwiązane… - Nierozwiązane zbrodnie.
Jesteś gwiazdą.
Twoja siostra wszystkim go rozesłała.
„Słuchajcie jej”. Dobra już, dobra.
- Serio? - Tak.
Właśnie. Widziałaś ją?
- Nie, a ty? - Nie.
Pewnie wszyscy są na powitalnym drinku.
- Wszyscy? - No wiesz.
To dziwne zaproszenie. Chodźmy.
Latamy, marzymy, żyjemy, czujemy, jesteśmy.
Między pracą, tu i tam.
Dziękuję.
Najważniejsza w jodze jest dieta.
Zgoda, doktorze?
- Dieta jest ważna… - Najważniejszy jest sen. Prawda?
- Bez snu ciało nie… - Zawsze to powtarzasz.
Oczywiście. Nasze sny przede wszystkim.
Cudnie to ująłeś, kochanie.
Tak, odpoczynek pomaga…
- Cary! - Sonia!
- Nie wierzę! - Kochany.
To Cary, aktor. Opowiadałam ci o nim.
Naram, mój chłopak.
Obłęd. Też dostałaś zaproszenie.
Dzień dobry.
Witam wszystkich, których zwiodła Olivia.
Figue, dobrze, że jesteś.
Jak tam sanatorium?
Klinika.
W porządku, dzięki.
Sonia, zawsze piękna.
Musisz świetnie uczyć jogi.
Panie Carlos.
Pani Cristina ma wiadomość od Olivii.
„Witam w Willi Elisa.
Chciałam się z wami zobaczyć.
Nie pożałujecie przyjazdu.
Do zobaczenia na kolacji na jachcie,
ostatnim prezencie od mojego byłego męża”.
Ubiegła mnie.
„Właśnie się dowiadujecie, ale spokojnie.
Wiecie, to nie mój pierwszy rozwód.
Do zobaczenia wieczorem na jachcie.
Zabierzcie piżamy, śpimy na jachcie.
Pani Cristina pokaże wam wasze pokoje”.
Pani Cristino, wybrałam już sypialnię.
Nie ma sprawy, pani Agatho.
Gustavo przeniesie pani rzeczy.
Idziemy?
Chodźmy, Gustavo.
Musieliśmy przyjść aż tutaj.
Powiedziała: „Willa Elisa”.
Już nie Willa Muñiz?
Chyba zmienili nazwę.
Carlos i Olivia nazwali ją Elisa po swojej adoptowanej córce.
Biedactwo zmarło pięć lat temu w wypadku samochodowym.
To na jej pogrzebie widziałam Olivię ostatni raz.
Przepraszam, pani Cristino?
- Gdzie jest pochowana Elisa? - Pokażę.
Cześć, siostrzenico. Tęsknię za tobą.
Dom jest taki pusty bez Elisy.
- A Olivia? - Nie widzieliśmy jej.
To bardzo dziwne zaproszenie.
Jak ją zobaczysz, nagraj długopisem albo okularami,
zobaczę ją w HD i w kolorze.
- Może tak. - Tak, akurat.
To się nie uda.
Warto spróbować.
- Nie chcę nic przegapić. - Zdam ci relację.
Później jeszcze zadzwonię.
- Jasne. - Na razie.
Przyniosłam jabłko i herbatę, gdyby pani zgłodniała.
Dziękuję.
Dobrze, że pani jest.
Pani siostra i Carlos tęsknili.
Jest tu nowy?
Na wpół nowy, na wpół ślepy.
Carlos znalazł go w szpitalu i tu przywiózł.
Pani Cristino, brakuje mojej walizki.
Miałam w niej trochę rzeczy.
Akurat coś zgubiła.
Przepraszam, to ja, Agatha. Zostawiłam…
Przepraszam.
Ciało mówi umysłowi,
jaki zapach ma czuć.
Piękne.
Zaprosiła nas, bo już coś wie?
- Minęło tyle czasu. - Tak.
- Jakaś okazja? - Nie sądzę.
Lubi zwracać na siebie uwagę.
To zły nawyk.
Nie tak głośno, bo nas usłyszy. Skup się.
Nie. Nie wrócę szybko. W tej chwili…
- Co za widok. - Mam słaby sygnał.
Niech czekają, jeśli chcą wygrać Emmy.
Ładna sukienka.
- Należała do mojej siostry. - Pasuje ci.
Cała plaża jest jej?
Jesteśmy, dziękuję.
Wspaniała łódź.
Niesamowita. Jak się masz, Carlos?
Wszyscy tu są.
- Siostra Olivii. - Niepodobne.
Dowiemy się, co to za niespodzianka.
Witajcie, kochani!
Dzień dobry.
Nie wyobrażałam sobie was tak eleganckich.
Albo z taką klasą.
Piękno zasługuje na powitalny toast.
Za was.
Dziękuję, że bez wahania przyjęliście zaproszenie.
Zdrowie.
Byliście przy mnie na dobre i na złe.
Dziś przekonacie się, jak ważna jest wasza obecność.
Zdrowie.
To może teraz ja powiem kilka słów.
Nie sądziłem…
Przepraszam.
- W porządku? - Już dobrze. Pomogę.
Drinków nie umiesz podać?
To tylko kieliszki.
Nie ty je kupiłaś.
Carlos, może nie kupiłam, ale przynajmniej dotrzymuję słowa.
- O rany. - Niech będzie.
Wróćmy na ląd, trzeba coś zrobić.
- Wszyscy cali? - Tak.
- Kapitanie! Płyniemy! - Tak jest.
- Gotowe. - Zdrowie.
Zdrowie.
TRZECIE SZCZĘŚLIWE ZAKOŃCZENIE
Mam tyle historii z mojego ostatniego filmu.
- Jakie to uczucie umrzeć? - Okropne.
Mój przyjaciel, sławny szef kuchni, Wallace Docks.
Przyjechał z Los Angeles i będzie nas dziś rozpieszczał.
Kosztował majątek.
- Mogłem zrobić quesadille. - Zawsze masz gest.
W łóżku tez taki był.
- Toast. - Zdrowie.
Mów, Cary.
Mistrz Stanisławski mawiał:
„Kochaj sztukę w sobie, nie siebie w sztuce”.
- To jak Szekspir, mawiał… - Gotowi?
Mogę mówić?
Oczywiście.
Nadszedł czas, dowiecie się teraz,
dlaczego tu jesteśmy.
Jesteście doświadczeni.
Wiele przeszliście.
Prawda, siostro? Nie nagrywamy.
Jesteśmy tu dziś,
bo mam dla was niespodziankę.
Zapewniam, nigdy jej nie zapomnicie.
Mam nadzieję, że się spodoba.
Bo nigdy nie wiadomo, kiedy nadejdzie ten ostatni dzień.
Kto wie?
Może po dzisiejszym wieczorze, ktoś nie wróci na ląd.
No i jesteśmy na pełnym morzu.
Obiecuję, że będzie ciekawie.
Tak.
To jedna z twoich gier?
Po to tu jesteśmy, co nie?
Nie.
To najprawdziwsza prawda, Cary.
Wszyscy macie motyw, by chcieć śmierci osoby obok.
Musimy tylko ustalić, kto jest w stanie to zrobić.
Na przykład po śmierci Elisy
jedyną spadkobierczynią została moja siostra.
Nie wszystkim się to podoba.
Jeśli umrę, ona będzie tu najbogatsza.
Carlos, coś zamilkłeś.
- Przesadzasz. - Ani trochę.
Najprościej wyrzucić ją za burtę.
Na twoim miejscu, zamknęłabym się w kajucie.
Ty, droga Soniu, nienawidziłaś mnie najbardziej.
Pamiętam, jak Carlos mnie zauważył.
Drażniło cię, że twojego chłopaka,
głównego inwestora twoich perfum,
pociąga twoja partnerka.
Byłaś wściekła.
Carlos jest wolny, a ty z kim skończyłaś?
Nie zaczynaj.
Bo co? Zabijesz mnie?
A ty, Naram?
Kochasz Sonię na tyle, by zabić tę, która skrzywdziła ją najbardziej?
Mówi, że jesteś jej największą miłością.
Cary, kochanie.
Moja dawna miłości.
Tyle filmów, sukcesów. I na co ci to było?
By zrujnować sobie karierę, bawiąc się bronią na planie?
Wciąż nie oddałeś Carlosowi pieniędzy wydanych na prawników.
Jak chcesz to zrobić?
Możesz się dziś pozbyć problemu, prawda?
I ktoś jeszcze ma zaległe sprawy.
Figue, cześć.
Co ty tu robisz?
Wiecie, że Figue pracował w jednym ze szpitali Carlosa?
Nie wiedzieliście?
A wiecie, czemu odszedł?
Bo ja wiem.
I tylko ja wiem.
Prawda?
Carlos jeszcze tego nie domknął.
Kupił cię, ale nie ma gwarancji, że będziesz milczał.
Dość.
To sprawa między Figue a mną.
Zamknij się, Carlos.
Zawsze przedkładałeś pieniądze nad medycynę.
I nad swoją rodzinę.
I nade mnie.
I nad swoją córkę.
To nie jest zabawne.
- Niedługo będzie. - Przestań.
Przekonacie się, że to nie jest żadna gra.
Mam nadzieję, że ustalicie,
kogo macie przeprosić, a z kim się rozstać.
Ja już to wiem.
Tego samego życzę wam.
I dziękuję.
Dziękuję wam za przybycie.
- Dobranoc. - Oli.
Ona tak poważnie?
Nie wiem, co powiedzieć. Co z nią?
- Co jej zrobiliśmy? - Nie rozumiem.
Tylko czasem palę.
To pomaga mi się uspokoić.
Zawsze tak mówisz.
Naprawdę?
Masz dobrą pamięć.
Przepraszam za to przedstawienie
i jeśli cię obraziłam.
Powiesz, co się dzieje?
Popsułabym zabawę.
Chodź tu, siostrzyczko.
Zamknij drzwi.
Szkoda, że nie czytasz mi teraz w myślach.
Trudno było zrozumieć twoje cierpienie po śmierci Elisy.
Chciałam być z tobą.
- Nie pozwoliłaś mi. - Wiem.
Po części dlatego tu jesteś.
Jak to?
Jesteś bystra. Domyślisz się.
Dobra.
Najważniejsze, że znowu się zobaczyłyśmy
i tu jesteśmy.
Byłam zazdrosna, gdy pojechałam do Meksyku cię poznać.
Co?
To ja byłam przejęta.
Zawsze chciałam mieć starszą siostrę.
Tylko czasem palę. To pomaga mi się uspokoić.
Czego chcesz?
- Co robisz? - Rysuję.
Chodź.
Lubisz kwiaty?
Patrz.
Ten jest dla ciebie.
Pamiętaj, że cię kocham.
Ja ciebie też.
Naprawdę chciałam być z tobą
po tym, co się stało Elisie.
Nikt nie wie, kiedy najlepiej pomóc.
Mogę zapalić?
Częstuj się.
WSZYSTKO GRA, KOCHANIE?
PRZEPRASZAM. TO BYŁ BARDZO DZIWNY DZIEŃ…
To tylko milion. Jeden milion.
Nie chodzi o pieniądze. Co z tego będę miał?
- Jak to? - No tak.
Będziesz częścią marki moich perfum.
I obiecałeś mi to, zanim poznałeś Olivię.
Wybacz, ale zmieniłem zdanie. Zapomnij.
Nie tylko zdanie zmieniłeś.
Prawda, Carlos?
Kto tam jest?
Cześć.
Która jest godzina?
Głupia, zasnęłam.
Dobranoc.
Co się stało?
Co to było?
Pomocy! Agatha!
Boże, nie!
- Nie! - Co się stało?
Co?
Nie!
Oddychajcie.
Olivia.
- Co się stało? - Spadła.
- Jak to spadła? - Albo ktoś ją zepchnął.
- Kto miałby ją zepchnąć? - Skręciła kark.
Mogę próbować ją resuscytować, ale…
To nic nie da.
Kapitanie!
Proszę wezwać policję przez radio.
Którą?
Jak to którą?
Jesteśmy między Cabo i Mazatlán.
Co mam zrobić?
Jest zimno.
Już prawie jesteśmy.
Co to było?
Wieża radiowa eksplodowała?
Moje kondolencje.
Spałaś?
Kapitan Jaime Magallón,
biuro prokuratora generalnego.
Ma pani tutaj telefon? Tu nie mam zasięgu.
Nie wiem. Nie mieszkam tu.
Wieża radiowa eksplodowała.
Powiadomiliśmy firmę.
W Tlacuache obok autostrady mają telefon.
Kapitanie.
Muszę iść, zostawiam mój telefon.
Proszę dzwonić, gdybym był potrzebny.
Wszyscy zostają,
dopóki nie ustalimy, kto prowadzi śledztwo.
Nie rozumiem? Nie jesteście z policji?
Jesteśmy.
Ale do zdarzenia doszło w połowie drogi
między Cabo San Lucas a portem Mazatlán.
Musimy ustalić, kto zajmie się tą sprawą.
Proponuję się rozgościć i poczuć jak w domu.
Jestem lekarzem. Mam pacjentów w szpitalu.
Proszę znaleźć zastępstwo.
Chyba pan nie zrozumiał. Wie pan, kim jestem?
Mężem zmarłej.
Don Carlos Muñiz, główny chirurg w szpitalu Muñiz.
Gratuluję sukcesu i osiągnięć,
ale musi tu pan zostać.
Dam panu radę.
Pan tu zapisze swoją roczną pensję i doda jedno zero.
- Jedno? - Tak.
Dobrze.
Moja roczna pensja.
NIE.
Klaun.
Panowie chyba nie zrozumieli.
Proszę się umyć, przebrać i widzimy się w tym domu.
Przepraszam. Idziemy, poruczniku.
Tak jest. Przepraszam.
Ma pan zeznania załogi?
- Tak, kapitanie. - Dobrze.
Zabieram ciało do La Paz.
Gdy dostanę wyniki,
wrócę po państwa zeznania.
A na razie proszę pozostać w swoich pokojach.
Nikt nie może wyjechać! Zrozumiano?
Ale jestem głodna. Możemy gdzieś coś zjeść?
Nie możemy wyjechać?
Pan porucznik zamówi państwu lunch.
To niedopuszczalne.
Chciałbym powiadomić szpital,
ale nie ma łączności i nie mogę się z nimi skontaktować.
Przepraszam.
Idziemy.
Co z nim? Nikogo nie słucha.
Dziękuję za przyjście, poruczniku.
Siostra nas ostrzegała.
Mówiła, że ktoś nie wróci.
Dziwne. O co chodziło?
Zebrała nas i powiedziała, że ktoś spróbuje to zrobić.
Myśleliśmy, że to kiepski żart.
- Pani głos. - Słucham?
To nie pani prowadzi program Nierozwiązane zbrodnie?
- Podcast. - Tak.
Dobry z pana policjant. Zorientował się pan.
Zawsze słucham w radiowozie. Jest super.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Pójdziemy na kawę?
Idziemy?
Pani pierwsza.
Chodźmy.
Jeszcze w to nie wierzę.
Myślałem, że wychodzi z depresji.
Jeśli można, czemu miała depresję?
Pięć lat temu straciliśmy córkę w wypadku samochodowym.
Przykro mi.
Czemu się rozwiedliście?
Próbowałem być blisko niej, ale to było jak walenie głową w ścianę.
Bardzo bolało.
Myślałem, że moje życie nie może się tak skończyć.
Nie poddawałem się, chciałem ją odzyskać,
ale wszystko na nic.
Po jakimś czasie postanowiłem żyć dalej.
Poznałem kobietę w Meksyku i tyle.
Sukinsyn.
W twoim planie jej odzyskania były luki.
Nie uważasz?
Nie osądzaj mnie. Nie było cię tam.
- Zapomniałaś o siostrze. - Nieprawda.
Nie wiesz, co się stało.
A dzwoniłaś w jej urodziny?
Byłyśmy blisko, nawet bez słów.
- Co za kontakt. - Zbliżałyśmy się.
Żeby pamiętała o tobie w testamencie.
- Twoje pieniądze ci nie pomogą. - Tak?
- I tak umrzesz. - Słyszał pan?
To była groźba.
- Groźba? - Tak.
A ty mi nie grozisz?
Co to było?
Nie!
Zostańcie tu.
- Strzelają do nas! Pomocy! - Pomocy!
Znowu?
- Już, czekaj. - Co się stało?
- Ktoś postrzelił Narama.
- Co? - Zrób coś!
- Kto to był? - Boże.
- Widziałeś coś? - Skąd strzelano?
- Nie. Gdzieś tam. - W porządku.
Nic mu nie będzie. Strzały?
Będzie dobrze.
- Zaczyna się. - Oddychaj.
Co się stało?
Powietrze jest gęste od prochu.
Skąd wiesz?
Nie czujesz? Zapach dochodzi stąd.
I czuję mydło.
- Wiedział pan o tym? - Dom jest pełen przejść.
Nie o wszystkim wiem. Proszę to zapisać.
Dobrze.
Pani Agatho! Nie możemy tam iść bez pozwolenia.
Proszę zostać.
- Da się wytrzymać. - Jeszcze nie zacząłem.
Proszę pani, proszę się zatrzymać.
- Nie wolno nam tu być bez pozwolenia. - To chyba można otworzyć.
Znaleźliście coś?
- Zablokowane. - Sprawdzę.
Zobaczę.
- Pomóc wam? - Dobra.
I już.
Czysto.
- Śmiało. - Ja?
Idziemy.
Wszystko gra, Agatha?
Co to jest?
Co to?
Co to za kremy?
Sprawdzimy, dokąd prowadzi.
Panno Agatho, żeby było jasne.
Ja tu dowodzę, a widzę, że pani nie przestanie.
Znam cię z twojego programu.
Podcastu.
Mamy wolną posadę detektywa.
- Nie szukam pracy. - Chodzi o mnie.
Jeśli rozwiążę sprawę, szef mnie poleci.
Więc co mam robić?
Jesteś bardzo spostrzegawcza.
Widzisz więcej niż ja.
Chcę ci pomóc rozwiązać tę sprawę.
Skąd wiesz, że nie zabiłam siostry?
Intuicja.
A jeśli się mylisz?
Wtedy tym bardziej muszę cię pilnować.
Dobrze. Pomogę ci.
Najpierw wszystkich przesłuchajmy.
Nie, dopóki Maga nie wróci.
- Maga? - Magallón.
Zastanów się.
Przesłuchanie nic nie zmieni,
jeśli sprawa trafi do Mazatlán.
Ale jeśli to wasza sprawa, Maga będzie miał mniej pracy.
Rozwiążmy ją, to będziesz w podcaście.
Dobra, chodźmy.
- Co robisz? - Wyjaśnię później.
Dziękuję, nie trzeba.
Panie i panowie
pani Agatha przekonała mnie,
że byłoby nie fair trzymać tu państwa.
- Wreszcie głos rozsądku. - Brawo.
Zyskamy trochę czasu.
Zadam najpierw państwu kilka pytań.
Kiedy wróci mój szef, będą państwo wolni.
A jak ktoś odmówi współpracy?
To będziemy tu siedzieć i czekać.
Zanim ludzie z Mazatlán spiszą zeznania,
spędzimy tu kolejne 24 do 36 godzin.
Ale nikogo nie przymuszam, to nieoficjalne przesłuchanie.
Będę współpracowała.
Świetnie.
Proszę, by ktoś z państwa spisywał zeznania.
Ja.
Dobrze. Dziękuję.
Zaczniemy przesłuchanie
od pana domu.
A może według wieku?
A może…
Pan Gustavo.
Przyjmiemy pana…
W biurze pana Carlosa.
Panie Gustavo.
Zacznijmy. Agatha, zamkniesz drzwi?
Proszę?
Pan wybaczy, że pytam tak bezpośrednio.
Kiedy stracił pan…
Gdy ktoś traci jeden narząd,
ten pozostały musi się przystosować.
Pewnie tak.
Gdzie pan był, kiedy zginęła Olivia?
Wróciłem tutaj.
Cieszyłem się, że wracam na ląd.
Nie lubię łodzi.
Zwłaszcza że oblałem szampanem najważniejszego aktora w kraju.
Rozumiem. I co potem pan robił?
Położyłem się wcześniej.
Zacząłem oglądać serial, ale wytrwałem może z 10 minut.
Potem usłyszałem eksplozję.
To musiało być zwarcie.
Dziękuję.
Mogę spytać o coś jeszcze?
Śmiało.
Od dawna pracował pan dla mojej siostry?
Pracę zaproponował mi pięć lat temu pani szwagier,
to znaczy były szwagier.
Po wypadku na budowie nie miałem pracy.
Pan Carlos miał gest i dał mi szansę.
Potem nikt nie chciał mnie zatrudnić…
Oczywiście.
Przepraszam, ale kiedy doszło do wypadku?
10 lat temu.
12 listopada.
Kiedy moja siostra kazała zmienić kwiaty?
Nalegała, by zrobić to w dniu przybycia gości.
A pana pełne dane?
Gustavo Salinas Esquivel. Służący i przyjaciel.
Dziękuję panu.
To wszystko. Może pan iść.
Proszę mi wybaczyć. Dziękuję.
Muszę zadzwonić.
Nie puszczę cię. Maga by mnie zabił.
Wolisz sam szukać mordercy?
TLACUACHE
- Halo? - Iris, kochanie.
- Coś się stało. - Co takiego? Dzwoniłam.
Ostatnią wiadomość mam z wczoraj.
Wiem, czekaj. Muszę ci coś powiedzieć.
To stało się tak nagle, dziwne.
Co się stało?
Olivia nie żyje.
- Co? - Może ktoś ją zabił.
- Jak? - Posłuchaj.
Nic mi nie jest,
ale potrzebuję pomocy, mam mało czasu.
Przykro mi. Czego potrzebujesz?
Zapisz te nazwiska. Masz papier?
Dobra. Czekaj.
Nie mamy zasięgu. Antena eksplodowała, dziwne.
Obiecuję, że dam ci znać, jak tylko czegoś się dowiem.
Dobra, mów.
Okej. Jest Naram. Sonia.
Wspólniczka mojej siostry,
dziewczyna Narama, ćwiczą razem jogę.
Cary, aktor, były chłopak Olivii.
Przyjaźnili się z moją siostrą.
Figueroa, lekarz.
Pracował z Carlosem, chyba mają jakiś zatarg.
I niejaki Gustavo Salinas Esquivel.
Mój były szwagier Carlos.
I pani Cristina, pracuje tu całe życie.
Spróbuj się czegoś o nich dowiedzieć.
Olivia zaprosiła nas z jakiegoś powodu.
Nie mamy Internetu, bo…
Wiem, że nie masz czasu, ale na pewno wszystko gra?
Przykro mi.
Szczerze to wciąż jestem w szoku,
ale chcę się dowiedzieć, co się stało.
Dobra.
Dobra. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Zadzwonię najszybciej, jak się da.
Przepraszam, macie baja tacos?
Szóstka.
Już.
- Tak? - Dobra.
- Dziękuję. - Przynieśliśmy jedzenie.
Nie zjem tego.
Przyniosę coś porządnego.
Powtarzam, nie wolno panu wyjść.
Coś ci przygotuję.
Zaraz, pani Cristino.
Nie wiem, co mu dałaś,
ale lepiej powiedz mu, że mam pacjentów.
A czemu Agatha może wychodzić a my nie?
To nic osobistego.
Wszyscy mamy coś do załatwienia.
Czeka na mnie ekipa filmowa.
A ona mogła w tym czasie ukryć broń.
Pozwoliłem jej wyjść po jedzenie dla państwa.
I była ze mną, kiedy strzelano.
- Też byłem z wami, przyjacielu. - To prawda.
Tak, czyli to był nikt.
Gdzie państwo byli na chwilę przed wystrzałem?
W łazience z Naramem. Widział nas pan.
Tak, wiem. Pytam resztę.
Byłem w swoim pokoju. Usłyszałem strzał i poszedłem do nich.
Kogo nie było w pokoju?
Cierpliwość.
Figueroa, pan Carlos, pani Cristina.
Zapraszam do biura.
Nudziłam się. Zdarza się.
Zaczęłam sprzątać z dala od pokoi,
żeby nikomu nie przeszkadzać.
Czyściłam gablotkę z bronią.
Carlos lubi dbać o broń.
Z czasów rewolucji, należą do jego dziadka.
Więc często je czyszczę.
I wtedy zobaczyłam, że jednej brakuje.
Winchestera.
Przestraszyłam się, bo przypomniała mi się pani Olivia.
Wtedy usłyszałam strzał i wybiegłam.
- Winchester, tak? - Tak.
Trudno nie trafić tą bronią.
Strzelec musi być niedoświadczony.
Powinniśmy wynieść się w bezpieczne miejsce.
Jeśli ktoś tu ma taką broń,
wszyscy są w niebezpieczeństwie.
Lepiej stąd chodźmy.
Mówiłem, do powrotu kapitana
nikt nie wyjdzie!
Pomogę ci.
Ale zapasy.
Nawet morfina.
Przezorny zawsze ubezpieczony.
Mam przewlekły ból nogi.
Mogę wrócić do pokoju po lekarstwa?
- Pomogę ci. - Dziękuję.
Ale boli.
Dziękuję.
- Idę. Dzięki. - Jasne.
Nie sądzę, że ktoś chce kogoś zabić.
Spostrzegawcza.
Nie, Julián ma rację.
Nie da się spudłować tą bronią.
Więc?
To wszystko wciąż część gry Olivii.
To nie sprawa dla policji.
Bez urazy.
Dlatego wysłała nas na środek Morza Corteza.
By dać nam czas na znalezienie rozwiązania.
Oszalałaś, Agatho.
Kiedy przyjechałam, widziałam, jak zmieniali kwiaty.
Na fioletowe.
Ten kolor to na pewno wiadomość.
Tak, wiadomość, że każde sadzenie
kosztuje mnie setki tysięcy peso.
I co jeszcze? Ja tylko dostaję rachunek.
Brzmi sensownie. Agatha ma rację.
Ciągle pracuję kolorem w filmach.
Na przykład fioletowy: kaprys, władza, ambicja.
To pasuje do Olivii.
Tak, ale w innych kulturach, na przykład w Azji Wschodniej,
fiolet symbolizuje miłość, sprawiedliwość,
wolność i przebaczenie.
To znowu jakaś jej pokręcona gra.
Myślę, że to coś więcej.
Ta zagadka to jej ostatnia wola.
Po to nas zaprosiła, mieliśmy ją rozwiązać.
Na pewno wiedziała, co się stanie.
Miłość, wolność, sprawiedliwość, przebaczenie.
Co dla niej znaczą?
Znaczyły.
Wiedziała, że ktoś spróbuje nas zabić?
Nie wiemy, czy to ta sama osoba.
To dobry sposób, by się z nią pożegnać.
- Tak. - I uczcić jej pamięć.
Musimy zdążyć do powrotu Magallóna, bo inaczej wszystko na nic.
Policja będzie miała gdzieś, co powiesz.
Ale nie będzie miała gdzieś, jeśli nie będziesz współpracował.
Kontynuujmy spisywanie zeznań.
Przypominam, że są dobrowolne.
Kto teraz?
Wczoraj nie mogłem spać, powtarzałem sobie scenariusz.
Pracuję nad hollywoodzkim filmem.
Juan Balas nigdy nie będzie szantażowany ani zastraszany.
To nie zemsta.
A raczej powinienem pracować.
Nie.
To trudna rola, bo to typowy twardy glina,
ale nie chcę, by to było banalne.
- Nikt nie szantażuje Juana Balasa. - Chcę subtelnie…
Proszę skupić się na faktach, panie Cary.
Przepraszam.
Skąd pan pochodzi?
Jestem z Meksyku.
Ostatnie sześć lat mieszkałem w Varanasi w Indiach, więc mój akcent…
O czym rozmawiałeś z Sonią na pokładzie?
Możemy od tego zacząć?
Dawno nie rozmawialiśmy.
Myślałem, że powspomina dawne czasy.
Ale nie. Chciała pieniędzy.
Na te głupie perfumy, które od lat próbuje wypuścić.
Oczywiście jej odmówiłem.
- O czym rozmawiałaś z Carlosem? - O moich perfumach.
Ciągle o tym mówię, ale nikt jeszcze nie pomógł.
A będą żałować, kiedy odniosą sukces.
Skąd znasz Olivię?
Nalegała, żebyś przyjechał.
To dziwne. Nigdy z nią nie rozmawiałem.
Wiesz, co jest dziwne?
Były partnerkami w perfumach,
w które zamierzałeś zainwestować, a teraz Sonia domaga się tych pieniędzy.
Prosiła o nie. Masz wątpliwości? Spytaj ją.
Co robiliście, kiedy wypadła?
Kochałam się z Naramem.
Jest niesamowity w łóżku. Cudo.
Gdy jesteśmy razem, skupiam na nim wszystkie zmysły.
Naram, skarbie.
Słyszałeś to?
Obudź się!
- Tak. - Jak poznałeś Sonię?
Miłość od pierwszego wejrzenia.
Gdy dwa atomy się połączą,
nawet wszechświat ich nie rozdzieli.
Chwileczkę.
Co robiliście przed wystrzałem?
Wszystko stało się tak szybko.
Musieliśmy podnieść temperaturę,
więc odkręciłam gorącą wodę.
Zamknęłam oczy, medytowaliśmy.
Usłyszałem szepty.
Wyszedłem z pokoju.
Była tam.
Na pokładzie. Rozmawiała z kimś,
nie wiem z kim, był pokład niżej.
Nagle usłyszałam trzask drewna.
Zawróciłem do swojego pokoju.
Miałem iść spać, ale w drodze powrotnej…
Nie widziałam nawet, kto do mnie strzelał.
Czemu myślisz, że ty byłaś celem?
Kto chciałby zabić instruktora jogi?
A kto chciałby zabić ciebie?
Nie wiem.
To już musi wyjaśnić policja, prawda?
I tyle. Potem znaleźliśmy Olivię martwą.
Agatha, przepraszam.
Możemy rozmawiać w cztery oczy? Sekundę.
Pójdę do łazienki.
Zatrzymasz nagrywanie?
Dzięki.
Słuchaj, rozumiem.
Postępujesz bardzo odważnie.
Tak jak ty uważam,
że Olivia po coś nas tu sprowadziła.
Nie zabiłem jej.
Chcę pomóc.
Skoro Olivia chciała, żebyś tu był,
to pokaż jej, jakim jesteś świetnym aktorem.
Pomóż mi znaleźć ostatnią wskazówkę.
Ma pan przy sobie dokument?
Nie.
Nie? Żadnego?
Nawet prawa jazdy, paszportu?
Karnet na siłownię?
„Naram G. Martínez”.
- Co oznacza „G”? - García.
Muszę tu siedzieć? Strasznie negatywna energia.
Obowiązku nie ma. Próbujemy tylko…
Dziękuję.
Namaste.
Naprawdę ma wewnętrzny spokój.
Kłamie. Na pewno ma dowód.
- Bez niego by nie poleciał. - Właśnie.
Przyprowadź Figue.
- Proszę. - Przesłuchiwałaś w Guantanamo?
- Musimy kontynuować. - Musimy zrobić przerwę.
Mieszczuchy w gorącej wodzie kąpane.
Proszę się pospieszyć, przez to mogę stracić pracę.
No proszę.
Dr Figueroa.
Jak wszedłeś?
Chciałem pomóc w śledztwie.
Naprawdę? Drugi detektyw?
Olivia była chora?
Nie chciała, by ktoś wiedział.
Co to jest?
KARTA MARTWEGO URODZENIA
Wydawane, gdy dziecko rodzi się martwe.
Nie wiem, co tu robi.
- Ani słowa Juliánowi. - Dobra.
Ani słowa o czym?
Olivia paliła zioło.
Co to ma wspólnego ze śledztwem?
Każdy szczegół może mieć znaczenie.
Oboje trochę się zapędzacie.
Mógłbym was aresztować za wtargnięcie na łódź.
Ale nie zrobisz tego, bo chcesz rozwiązać tę sprawę.
Muszę wrócić do restauracji. Chcę coś potwierdzić.
I co masz?
Gustavo nie kłamał. Miał wypadek na budowie,
ale to był jeden ze szpitali Carlosa.
Fundacja Olivii i Carlosa zaproponowała mu przeszczep rogówki.
Dobra.
Zapisz jeszcze kilka nazwisk.
Sara Medina. Miguel Ramos.
Pablo Salazar. To imiona dzieci, które zmarły podczas porodu.
To może być trudne, ale dowiedz się o nich, co się da.
Zmarłe dzieci.
Zaczekaj.
Agatha? Wpadłaś na coś?
I znajdź coś o gubernatorze Guzmánie
oraz jego żonie Clarze.
Muszę lecieć.
Wysłałam ci zdjęcie.
Sprawdź, jak będziesz online. Na razie.
Skarbie, miałaś rację z tym gubernatorem.
Od lat starają się o adopcję. Carlos jest w to zamieszany.
Zobacz.
Kocham cię. Powodzenia.
Chyba wreszcie rozwikłałam grę.
Sprawę.
Pewnie już wiecie, że naprawili antenę i mamy zasięg.
Pobrałam kilka zdjęć, które zaraz wam pokażę.
Zaczynamy?
Naram.
Możesz powtórzyć, co oznacza „G” w twoim imieniu?
García. Już mówiłem.
Naram García Martínez.
Zła odpowiedź.
Cofnę się kilka lat, by wyjaśnić wam sytuację.
Po śmierci mojej siostrzenicy dowiedziałam się,
że Elisa była biologiczną córką kobiety o imieniu Renata Godoy.
Nastolatki, która popełniła samobójstwo
po epizodzie psychozy poporodowej.
Brzmi znajomo? Renata Godoy.
Dobrze.
Po ostatnich wydarzeniach wraz z partnerką wznowiłyśmy tę sprawę.
Wysłała mi to.
Ten dokumenty wypełnił Ramiro Manuel Godoy,
kiedy odwiedził w szpitalu swoją rodzącą siostrę Renatę.
Karta z przyjęcia.
- Do czego zmierzasz? - Cierpliwości.
To dopiero początek.
Poprosiłam partnerkę o przesłanie zdjęcia Ramiro,
niełatwo było je znaleźć.
Po dłuższych poszukiwaniach
znalazła to.
Ramiro był kelnerem.
Gdzie to znalazłaś?
Partnerka sprawdziła studia jogi w mieście,
media społecznościowe nigdy nie kłamią.
Ale to nie wszystko.
Olivia zostawiła liczne wskazówki.
W jej kajucie znalazłam kilka aktów zgonu,
w tym mojej siostrzenicy Elisy.
Ale jej akt zgonu był datowany na siedem lat
przed jej śmiercią.
Po śmierci Elisy pięć lat temu
jej zdjęcie było w każdej gazecie.
Naram myślał, że jego siostrzenica zmarła dawno temu,
ale zdjęcie było prawdziwe.
Rzekoma córka Carlosa i Olivii wyglądała dokładnie jak jego siostra.
Naram.
Nie mogłeś się pogodzić z tym, że twoja zmarła siostrzenica żyje.
W takich sytuacjach próbujemy wszystkiego.
A Naram chciał sprawiedliwości.
Chciał zemsty.
Chciał zrozumieć, jak Olivia mogła adoptować jego siostrzenicę,
skoro ona podobno zmarła podczas porodu.
Ale jak mógł się zbliżyć do Olivii?
Jak mógł podejść bliżej kogoś dla niego tak nieosiągalnego?
Obok matki w żałobie
rozpoznałeś drugą kobietę na okładce tego magazynu.
I tu pojawia się Sonia.
Naram zrozumiał, co je łączy.
Odkrył historię niechęci i zdrady.
Myślał, że tak będzie najszybciej,
ale do tego musiał stworzyć zupełnie nową osobowość.
Studiował jogę,
wymyślił historię o podróży do Indii, na którą nie było go nawet stać.
Dowiedział się też
o niesnaskach między Olivią i Sonią.
Tak, w mediach społecznościowych jest wszystko.
Tak dostał pracę, dzięki której
był bliżej Soni.
Wcale tak nie było.
Na początku go nie lubiłam.
Był nachalny.
Kiedy zrozumiał, że mnie nie uwiedzie,
zmienił taktykę.
Coraz lepiej.
Sonia, chcę cię o coś spytać.
Jak bardzo nienawidzisz Olivii?
Zaproponował plan zniszczenia Olivii.
Plan wydawał się genialny, zgodziłam się.
Poszliśmy do domu Olivii
i zagroziliśmy, że wszystko ujawnimy.
Ale nie poszło tak, jak się spodziewaliśmy.
Zrozumiałem, że Olivia myślała, że adoptowała sierotę.
Dla niej to była zwykła adopcja.
Nie mogłem żywić urazy.
Mówiła, że dojdzie prawdy i powie nam, jak było.
Dlatego tu jesteśmy.
I sądzimy, że to nie jest takie proste.
Chciała nam powiedzieć.
Wiesz, że nie byłem w Indiach?
W Indiach
lewa ręka służy tylko i wyłącznie do higieny intymnej.
Nikt nią nie je.
Nawet leworęczni.
Ale to nie wszystko, powiązań jest więcej.
Jestem prawie pewna, że gdy siostra Narama rodziła,
była przy niej miła,
utykająca kobieta.
Nie przypominam sobie.
Cary.
Dziękuję.
Wczoraj bardzo bolała mnie głowa.
Poprosiłem panią Cristinę o środek przeciwbólowy.
I po tabletki wprosiłem się do jej pokoju.
Zaczęliśmy rozmawiać.
Opowiadałem jej różne historie
z seriali, telenowel i filmów, w których grałem.
Grała pani w Kabarecie?
Parę razy byłam dublerką.
Pani Cristino, nigdy pani nie wspominała.
- Ale pani piękna! - Dziękuję.
- Jak María Félix. - Proszę.
Nagle powiedziałem,
że kręci mi się w głowie i muszę odpocząć.
Była bardzo miła i życzliwa,
pozwoliła mi położyć się w jej łóżku.
Ale przyszedłem tam ze zgoła innym zamiarem.
Dzięki zdolnościom aktorskim Cary’ego
zdobyliśmy brakujący element układanki.
A dzięki temu małemu odkryciu
zdaliśmy sobie sprawę, że pani Cristina
była obecna przy porodzie.
Bardzo mi przykro.
- Spokojnie. - Pani odłoży broń.
Proszę sobie darować.
Rano rozładowałam bronie.
Po ustaleniu, że to od pani bije odór prochu i mydła
i dowodzie Cary’ego, było już jasne,
że zajmowała się pani samotnymi matkami
jako pracownik socjalny w Fundacji Muñiz.
Proszę się nie ruszać i oddać mi to.
Aresztuję panią.
Zaczęłam ją podejrzewać,
kiedy podsłuchałam jej rozmowę z Carlosem.
Ta rozmowa zwróciła moją uwagę.
Dzwonili ze szpitala, jest wcześniej.
Musimy je mieć. Guzmán nie chce opóźnień z dzieckiem.
Jego żona nic nie wie.
Clarze Guzmán nie brakuje niczego
poza płodnością.
Jak się pani czuje?
Zaczekaj.
Gdy poznałam tożsamość Narama,
wszystko nabrało sensu.
Bo Carlos jako właściciel jednej z największych sieci szpitali
zbudował swoje imperium także jako zaufany ginekolog
najważniejszych kobiet w Meksyku.
To był idealny plan.
Pani Cristina zdobywała zaufanie samotnych matek.
Ona jedyna mogła przekazać im te okropne wieści.
Tymczasem owe dzieci Carlos dostarczał swoim klientom.
Te potężne rodziny płaciły za nie fortunę.
Jednak to nie był zwykły klient,
to była Olivia.
Dlaczego to robili?
Szef. Pan kapitan.
Zebraliśmy się, by spokojnie porozmawiać,
a goście sami postanowili…
Zamknij się.
Tak jest.
Ale kto do nas strzelał i chciał zabić?
Zabić?
Ktoś chciał państwa zabić?
Co tu się dzieje, poruczniku?
- Kapitanie, mogę na stronę? - Proszę!
Więc?
Wystrzelono z tej broni. Ale spokojnie.
Pani Agatha wyjaśnia wszystkim, co się wydarzyło.
To wszystko ma związek ze zmarłą.
Doszliśmy do tego bez papierkowej roboty.
Informuję pana.
Proszę mi powiedzieć,
kto strzelał.
- Mogę? - Proszę.
To jasne, że zaproszono nas tu nie bez powodu.
Ale obecność Narama przeraziła panią Cristinę.
Rozpoznała cię
i by się chronić, chciała zabić.
Pani Cristina zna willę lepiej niż ktokolwiek.
„Pani Cristina pokaże wam wasze pokoje”.
Wróciłam sprawdzić,
dokąd prowadzi tunel z pokoju Narama i Soni.
Zgadniecie?
Dlatego nalegała, by Naram i Sonia zostali w tej sypialni.
Bardzo ciekawe.
Ale czy masz jakieś dowody na poparcie tych bzdur, dziecko?
Poniekąd.
Sekundę.
Zaraz wracam.
Co tam, kapitanie? Dużo pracy?
Cicho.
Może nie widzisz, ale jestem wściekły.
Już, kapitanie.
Dajcie mi tylko chwilę.
Wiadomo już, kto zajmie się tą sprawą?
Wszystko w swoim czasie.
Używam tego w śledztwach do mojego podcastu.
Kiedy pani Cristina zamieniła mój pokój,
wróciłam po swoje rzeczy do pokoju Narama i Soni.
Zostawiłam ten długopis w ich sypialni.
- Zaprosiła nas, bo już coś wie? - Minęło tyle czasu.
- Jakaś okazja? - Nie sądzę.
Lubi zwracać na siebie uwagę.
A ten zegarek szpiegowski zostawiłam w holu.
Możemy obejrzeć nagranie, kapitanie?
Przypominam, to nie ma mocy dowodowej.
Dobrze.
To jest hol.
Carlos był częścią planu,
ale nie miał odwagi strzelać,
więc odciągnął mnie i Juliána.
Pójdziemy na kawę?
Chętnie.
Możemy?
Chodźmy.
Tu.
To jest ich sypialnia. Ustawiam kamerę.
Nic intymnego, ale sorry za wtargnięcie.
Przewinę trochę do przodu.
Tutaj.
Dokładnie teraz pada strzał.
Teraz pani Cristina wyjdzie z szafy i strzeli.
Okej, idzie.
Wychodzi z szafy.
Pierwszy strzał chybia.
- Patrz. - Później jest drugi.
I trzeci, też na szczęście chybił.
Kto by pomyślał?
To może być każdy.
Każdy, kto z nerwów wyjmuje różaniec.
Patrzcie.
Zróbmy zbliżenie i zatrzymajmy.
Jest.
Albo każdy, od kogo czuć proch i mydło.
Albo każdy z kiepskim celem
spowodowanym drżeniem rąk, skutkiem ubocznym branych leków.
Ciśnienie mi spada.
Proszę usiąść.
Pomogę pani. Proszę oddychać.
Nie pozwolę jej tknąć. Musi odpocząć.
I nie próbujcie mnie zatrzymywać.
Jestem lekarzem, mogę zgłosić nadużycie władzy.
Pan ją odprowadzi, ale przypominam,
dom jest otoczony, proszę nie robić nic głupiego.
- Pomogę ci. - Zjeżdżaj, idioto.
Idziemy.
Więc rozumiem,
że ta dwójka zabiła panią Olivię?
Nie.
Sądzę, że Olivia zabiła się sama.
Miała nieuleczalnego raka.
Widziałam Olivię w peruce.
Nie pytałam jej o to, bo nie chciałam jej zranić.
Prawda, Figue?
Olivia ciężko to znosiła.
Zaczęło się od płuc. Miała przerzuty na plecy.
Ból był nie do zniesienia.
Dawałem coraz silniejsze leki przeciwbólowe.
Na cykle chemii chodziliśmy po kryjomu.
Carlos nawet nie zauważył. Tak się oddalili.
Czegoś tu nie rozumiem.
Wiedziała o Carlosie i pani Cristinie,
czemu na nich nie doniosła?
To nie takie proste, Carlos ma koneksje,
szybko uciszyłby taki donos.
Ale moja siostra była sprytna.
Wszystko zaplanowała.
Kazała wypłynąć tam kapitanowi, żeby stworzyć problem z policją,
zatrzymać nas tutaj i zyskać czas.
I w ten sposób przeszkodzić Carlosowi w oddaniu dziecka Clarze Guzmán.
Olivia nie chciała, żebyśmy patrzyli, jak gaśnie,
więc sama zdecydowała, kiedy i jak się pożegnać.
Zrobiła to, tak jak lubiła,
przez grę, która rozwiązuje jakiś problem.
Zaplanowała każdy szczegół.
Przepraszam.
Na przykład odcinając nas od łączności
po tym, jak ktoś doprowadził do wybuchu anteny.
Prawda, Gustavo?
Pani Olivia była dla mnie bardzo dobra.
Zrobiłbym dla niej wszystko.
Dobrze? Wcielamy plan w życie.
Carlos obiecał panu Gustavo przeszczep rogówki,
do którego nigdy nie doszło.
Pani siostra Olivia dotrzymała obietnicy.
I załatwiła mi przeszczep.
Więc chętnie pomogłem wypełnić jej ostatnią wolę.
Nie jest na wpół ślepy.
Nie mamy pewności, co stało się Olivii,
ale wiemy, że wiadomość z kwiatami była ważna.
Miłość. Sprawiedliwość. Przebaczenie. Wolność.
Miłość do córki
w ostatnim akcie sprawiedliwości,
by nikogo już nie spotkał wasz los.
Zyskiwała wasze przebaczenie i mogła się pożegnać.
Wiedziała, że tylko ci, którzy ją kochali,
mogą ujawnić odrażające interesy Carlosa.
Proszę zakuć pana w kajdanki za użycie materiałów wybuchowych
i zakłócanie naszej komunikacji.
Nic nie zrobił. Pomagał mojej siostrze.
Bo aresztuję panią za utrudnianie śledztwa.
Pan aresztuje Cristinę i Carlosa.
- W swoim czasie. - Lepiej teraz, bo uciekają.
Za nimi, głupku. Ruchy!
Co znowu?
Kazał mi go pan zakuć.
Tak zrobiłem.
Zakułem go.
Chyba nie zdążą.
- Szybko biegną jak na swój wiek. - Widzisz?
Cofam to.
Przepraszam…
Powiadom komendę, że uciekają łodzią.
Zostawił ją, co za dupek.
Przepraszam, ale…
- To próba ucieczki! - Spróbujmy ich złapać.
Pomógłbyś wstać staruszce, biedna.
Przepraszam!
Pani Olivia kazała podłożyć drugi ładunek wybuchowy.
Bała się, że zrobią coś pani i uciekną.
Chciała mieć pewność, że nie zajdą daleko.
Odpływają.
Ładunek jest w maszynowni,
ale jacht należy teraz do pani Agathy,
nie wiem, czy się zgadza.
- Śmiało. - Eskortuj go. Już!
- Zdejmę kajdanki. - Na pewno? Jacht jest niesamowity.
Same z nim problemy.
Możemy, kapitanie?
To poza procedurami, ale trzeba ich zatrzymać.
- Proszę. - Pani Agatho.
Naram.
Czyń honory.
Jesteś pewna?
Dobrze.
Namaste.
Gotowi?
Trzy,
dwa,
jeden.
Skacze za burtę?
Co za ćwok.
Może to zły moment,
ale kto ma klucze do chawiry?
Chawiry?
Wiesz, co jest najsmutniejsze?
Nigdy nie przestałem jej kochać.
- Więc czemu ją okłamałeś? - Nie wiem.
Może zrobiłaś za słaby research.
Jedziemy, Julián!
Dziękuję.
Dzięki, że pomogłeś mojej siostrze.
- Widzimy się w podcaście. - Jasne.
Jedziemy.
Na razie, siostro.
Nawet nie wiesz, jak cię kochałam.
„WIESZ, ŻE CIĘ KOCHAM”
Renata, siostro.
To twoja córka, Elisa.
Na zawsze będziecie razem.
Dziękuję.
Nie wiem jak na was, ale na mnie czeka film.
Muszę iść. Chodźmy.
Nad czym pracujesz? Telenowela?
Nie telenowela, film.
No nie.
Grałem raptem w jednej telenoweli…
Wracasz do miasta?
Mam jeszcze coś do wyjaśnienia w sprawie mojej siostry.
Kto to jest?
Iris. Figue.
Moja partnerka.
Właśnie dostała wyniki autopsji mojej siostry.
Olivia zmarła
z wysokim stężeniem morfiny we krwi.
Morfiny, którą dał jej ktoś
na jachcie.
Ale zapasy.
Nawet morfina.
Olivia lubiła mieć tajemnice.
Zwłaszcza tajemnice innych.
Poznałem ją przez szpital Carlosa.
Byłem najmłodszym chirurgiem Meksyku.
Ja za mocno zabalowałem,
a ze szpitala zadzwonili z pilnym cesarskim cięciem.
Trzeba było odmówić.
Rutynowa operacja, ale kobieta zmarła.
Byłem załamany.
A Carlos…
Chciał kupić moje milczenie.
Mówił, że jeśli się wyda, straci miliony w procesach.
Nie mogłem uwierzyć.
Podziwiałem Carlosa.
Olivia przekonała mnie, żebym za te pieniądze
otworzył klinikę i pomagał innym kobietom.
Zgodziłem się, nie wiedziałem, że będę miał u niej dług.
Gdy zdradziła mi swój plan,
powiedziałem, że lepiej zgłosić Carlosa.
Za wiele mogło pójść nie po jej myśli.
Nie przywykła, by jej odmawiano.
Tym bardziej nalegała, bym jej pomógł.
Morfina ją uspokajała, nie odczuwała bólu.
Ale najtrudniej było
przekonać wszystkich, że ją zamordowano.
Chcę tego i koniec.
Cary miał rację.
Rozmawiała z kimś.
Jeśli przeżyjesz…
To byłem ja.
Dobrze.
Dziękuję.
Modliłem się, że morfina zadziałała.
To ze współczucia.
Doniesiesz na mnie?
Powinnam, prawda?
Jestem gotowy ponieść konsekwencje.
Poznałam mordercę mojej siostry, pogodziłam się z tym.
To była jej ostatnia wola.
Nie martw się.
Olivia zawsze robiła, co chciała.
Jeszcze jeden news, mamy willę.
- Co? - Jesteś zaproszona.
Napisy: Paweł Zatryb